السلام عليك يا ابا عبدالله الحسين

به صفای قدمت دیده ي گلزار شکفت
گل لبخند به شوق آمد و بسیار شکفت

خنده‌ها بر لب صد پنجره ي باز نشست
روشنی‌ها به دل پنجره ي تار شکفت

مژده ي آمدنت پشت جفاکار شکست
آتش عشق تو در سینه ي احرار شکفت

غم دنیا ز دل خلق جهان پای گرفت
انتظار فرجت گل شد و صد بار شکفت

در غم عشق تو می‌سوخت دل خلق جهان
آمدی این دل ما چون رُخ ازهار شکفت

چه مبارک سحری بود که از فیض رُخت
با غ‌ها جمله به رقص آمد و گلزار شکفت

ياشا صميمي خلخالي

 

 

 درشب هجرکه بانگ جرسی می آید

بهر داد دل ما داد رسی می آید

سویت ای غمزده غمخوار کسی می آید؟

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

که زانفاس خوشش بوی کسی می آید

 *

جزغم یاردگرهیچ نه اندرخورنوش

اینچنین بانگ جرس می دهدازعرش سروش

پی دیدارروان گردوچنان شمع خموش

ازغم هجرمکن ناله وفریادکه دوش

زده ام فالی وفریادرسی می آید

 *

بی رخت نای دلم گشته چونان کنج قفس

ای  دل  زارنه این بار بر آورد نفس

من غلام توام ای دوست بفریادبرس

زاتش وادی ایمن نه منم خرم وبس

موسی  آنجا به  امید قبسی  می آید

 *

چون ننالم که مراغیرفغان یاری نیست

چون بگویم که مراهست قرارآری نیست

کار عشاق  بکوی  تو بجز زاری  نیست

هیچکس نیست که درکوی تواش کاری نیست

هرکس آنجابه طریق هوسی می آید

 *

دل چه گویدکه بیاجلوه گه یارمراست

یاردیرینۀ دل بردل نغمه سراست

این تماشایی مابین که چنان ماه سماست

کس ندانست که منزلگه مقصودکجاست

اینقدرهست که بانگ جرسی می آید

 *

هرچه گویم که مراهجرتوافسرده کم است

دیذه ازدوری رویت همه جون بحرویم است

دل دیوانۀ ماغرق عذاب والم است

دوست راگرسرپرسیدن بیمارغم است

گوبرن خوش که هنوزش نفسی می آید

 *

بشنواین نغمه زمرغان سخندان چمن

گل این باغ نوایی زغم آموخت به من

شب هجران به سرآید؟به من آریدسخن

خبر بلبل  این  باغ  بپرسید که  من

ناله ای می شنوم کزقفسی می آید

 *

قرعه وقسمت غم بردل حافظ چه زنند؟

غم هجرانش رقم بردل حافظ چه زنند؟

سربه سرهجرونقم بردل حافظ چه زنند؟

اینهمه بارستم بردل حافظ چه زنند؟

شاهبازی به شکار مگسی می آید

مهرداد امامي

 

 

فروغ بخش شب انتظار، آمدنى ست
نگار آمدنى، غمگسار، آمدنى ست

به خاک کوچه ي دیدار آب مى پاشند
بخوان ترانه ي شادى که یار آمدنى ست

ببین چگونه قنارى ز شوق مى لرزد!
مترس از شب یلدا! بهار آمدنى ست

صداى شیهه ي رخش ظهور مى آید
خبر دهید به یاران: سوار آمدنى ست

بس است هر چه پلنگان به ماه خیره شدند
یگانه فاتح این کوهسار، آمدنى ست

مرتضي اميري اسفندقه 

 

 

خدا کند که بشکند شبی دلم به پای تو

و کاش چاه می‌شدم که بشنوم صدای تو

 

تو اوج خوب بودنی، تو حالت سرودنی

به آسمان رسیده‌ای، کجاست انتهای تو

 

حضور غیبتت بزرگ، دل نماز را شکست

زمین قیام کرده است به شوق اقتدای تو

 

بیا تمام من بیا بیا که نذر کرده‌ام

که هر چه دارم از غزل بریزمش به پای تو

 

به انتظار تو دلم نشسته سبز می‌شود

بیا ببین که شاعرم ولی فقط برای تو

 

 

 

ای حضور عشق،ای نور کمال

معنی گلواژه های بی زوال

 

ای زلال آبی دریای نور

تکسوار جاده های بی عبور

 

شاهد شب های تلخ انتظار

التهاب سینه های بی قرار

 

بی حضور عشق ،دل افسرده است

باد شور زندگی را برده است

 

غنچه ای دیگر نمی روید به باغ

خنده ای از ما نمی گیرد سراغ

 

بوی غم دارد،  فضای زندگی

گر نباشد عشق  ، وای زندگی

 

با طلوعت غنچه ها وا می شوند

دشت ها از نو شکوفا می شوند

 

پونه ها با عشق لب وا می کنند

ژاله ها با لاله نجوا می کنند

 

با تو بوی عشق دارد خانه ها

بوی گل دارد پر پروانه ها

 

با تو تا سبز رهایی می رویم

تا حریم آشنایی می رویم

 

با تو می خوانیم شعر سبز نور

با تو می آییم تا اوج حضور

 

با تو یعنی:عشق،یعنی:آفتاب

آفتاب عشق، بر عالم بتاب

نسترن قدرتي 

 

 

جمال عشق پیدا می شود وقتی تو می آیی

بساط عیش برپا می شود وقتی تو می آیی

 

نه تنها خاطر دلها شود آشفته از زلفت

چه غوغایی به دنیا می شود وقتی تو می آیی

 

در اینجا معنی بودن،معمایی است،اما خوب

معمایم چه معنا می شود وقتی تو می آیی

 

منم مجنون بی لیلا،در این شهر غریب ،اما

تمام شهر لیلا می شود وقتی تو می آیی

 

وبی تو زشت می ماند،به چشمم هر چه می آید

وزشتیها چه زیبا می شود وقتی تو می آیی

 

وبی تو گر چه مردابی عفن آلود می مانم

دلم همرنگ دریا می شود وقتی تو می آیی

 

دل من تنگ تر از غنچه ی باغ دهان توست

که با مهر رخت وا می شود وقتی تو می آیی

 

اگر چه تک درخت پیر پائیز گذر گاهم

بهار من شکوفا می شود وقتی تو می آیی

 

تمام آرزوهایم به پایت خاک شد،اما

سراپایم تمنا می شود وقتی تو می آیی

 

وحتی خواستم با تو نگویم راز دل،اما

دریغا مشت من وا می شود وقتی تو می آیی

 

 

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 

حسرت نگاه پنجره‌ها را گرفته است

بغضی گلوی زخمی ما را گرفته است

 

کی این سفر به آخر خود می‌رسد، ببین

دستم چگونه، دست دعا را گرفته است

 

در انتظار آمدنت، لحظه می‌کشیم

یک عمر انتظار کجا را گرفته است

 

آن قدر عاشقیم که عشق تو از نگاه

پس کی، کجا چگونه، چرا؟ را گرفته است

 

حالا غروبها همه بارانی‌اند و بس

باران عجیب حال هوا را گرفته است

 

برگرد و با وسیع خودت آسمان بساز

غربت نه آسمان، همه جا را گرفته است

 

بشکن طلسم غربت ما را، دعا بخوان

دستی از این قبیله، خدا را گرفته است

 

سر در گمیم بین غزلهای نیمه جان

حال و هوای قافیه ما را گرفته است

 

اگرچه از غم دوری شکسته ام، سردم
و مثل بغض خزان، در درون خود زردم

مباد خسته ببینم نگاه خوبت را
مباد درد تو آید به روی صد دردم

تو نور قبله پروانه های جان سوزی
که من به دور وجودت همیشه می گردم

بخوان که بشکفد احساس این غزل امشب
ببین! برای گلویت ترانه آوردم

اگرچه غم زده هستم و می روم از دست
نبود، گر غم عشقت بگو، چه می کردم

تمام گریه من، نذر اینکه بازآیی
وبشکفد غزل از قلب زار شب گردم